Informacje dotyczące zachowania bezpieczeństwa w korzystaniu z gier komputerowych:

  • Określ zasady dotyczące czasu, jakie twoje dziecko może przeznaczyć na gry komputerowe.
  • Zadbaj o to, aby dziecko nie grało codziennie, ale też nie  rób tradycji z tej formy spędzania czasu. Jeśli ustalisz, że w waszym domu gra się w określone dni, np. w piątki i niedziele, dziecko przez cały tydzień będzie żyło oczekiwaniem na włączenie komputera.
  • Zainteresuj się, w co gra twoje dziecko i czy gra jest dla niego odpowiednia. Porozmawiaj z dzieckiem o grach, z których korzysta, sprawdź, czego może się z nich nauczyć.
  • Zanim kupisz swojemu dziecku grę, upewnij się, że jest odpowiednia do jego wieku. Może ci w tym pomoc system oceny gier PEGI.
  • Zwróć uwagę, czy w zachowaniu twojego dziecka nie pojawiają się sygnały uzależnienia od komputera.
  • Upewnij się, że twoje dziecko z powodu grania nie zaniedbuje obowiązków domowych i szkolnych.
  • Sprawdź, czy gra jest pozbawiona mikropłatności.
  • Pamiętaj, że istnieją minigry, które nie wymagają instalacji, a zawierają treści nieodpowiednie dla dzieci.
  • Zwróć uwagę na to, czy w grze można kontaktować się z innymi graczami. Jeśli tak – sprawdź, czy znajomości, jakie zawiera twoje dziecko, są bezpieczne. Kontakt z innymi użytkownikami może być potencjalnym źródłem niebezpiecznych sytuacji i podejmowania ryzykownych zachowań.

Gdzie można uzyskać pomoc:

W celu uzyskania porad i wskazówek rodzice mogą dzwonić pod nr telefonu 800 100 100, oferujący bezpłatną i anonimową pomoc dla dorosłych (rodziców, nauczycieli, pedagogów). Dzieci i młodzież, którzy potrzebują pomocy, chcą z kimś porozmawiać o swoich problemach mogą dzwonić pod nr telefonu 800 121 212 (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Rzecznika Praw Dziecka).


Pomoc dziecku jąkającemu się

Pomoc nauczycieli dziecku jąkającemu się:

  1. Mów spokojnie, aby nie stwarzać atmosfery pośpiechu.
  2. Nie wkraczaj w strumień mowy dziecka, każąc mu mówić powoli, brać oddech lub się uspokoić.
  3. Odwracaj uwagę dziecka od jego mówienia, szczególnie gdy ma trudności. Pozwól mu skończyć wypowiedź i następnie zainteresuj je tym, co nie sprawia mu kłopotu.
  4. Przyjmuj epizody zacinania się jako coś naturalnego. Słuchaj tego co dziecko mówi, a nie jak mówi. To pomoże dziecku mówiącemu niepłynnie i będzie przykładem dla innych dzieci.
  5. Nie wykluczaj dziecka jąkającego się z działań, w których trzeba mówić, ale też nie obciążaj go zbytnio.
  6. Pomagaj dziecku w wyrabianiu poczucia własnej wartości, nie biorąc pod uwagę jego potknięć w mówieniu, a podkreślając inne działania, które wykonuje dobrze.

Co rodzice mogą zrobić, aby pomoc dziecku:

  1. Przystań na jedną sekundę zanim zaczniesz mówić do dziecka.
  2. Mów wolniej.
  3. Używaj znanych słów, krótszych i prostszych zdań rozmawiając z dzieckiem.
  4. Mów o tym czym interesuje się i o czym mówi Twoje dziecko.

Czego rodzice NIE powinni robić aby pomóc dziecku:

  1. Nie krytykuj i nie poprawiaj mowy dziecka.
  2. Nie mów mu, aby zwolniło tempo mowy lub zrelaksowało się.
  3. Nie zmuszaj go do wygłaszania małych przemówień lub głośnego czytania, szczególnie w obecności osób obcych lub jej dużej liczby.
  4. Nie przerywaj dziecku, gdy mówi oraz nie pytaj go o wiele rzeczy na raz.

 

mgr Anna Kostecka, dr Wanda Kostecka

 

 


Przykazania specjalisty PPP nr1 w Lublinie

  1. Bądź sobą, nigdy nie graj, bądź autentycznym w tym co mówisz.

  2. Jesteś tylko człowiekiem, masz prawo do popełniania błędów.

  3. Dąż do wytworzenia empatycznej więzi z klientem.

  4. Zajmij się osobami i sprawami tu i teraz.

  5. Nie daj się kanalizować.

  6. Bezwarunkowo akceptuj klienta:

    • przyjmuj klienta takim jaki jest;

    • nie oceniaj klienta i nie moralizuj;

    • nie kwestionuj tego, co mówi klient i co czuje;

    • szanuj klienta i jego decyzje.

  1. Masz słyszeć klienta.

  2. Nie walcz z klientem.

  3. Poszerzaj horyzonty klienta.

  4. Dbaj o satysfakcję klienta z otrzymanych usług poradni.


Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych

  1. Nie traktuj dziecka jako chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.

  2. Nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizuje je to do pracy.

  3. Nie łudź się, że dziecko „samo z tego wyrośnie”, lub że ktoś je z tego wyleczy.

  4. Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka bez pomocy specjalisty ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.

  5. Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

  6. Staraj się zrozumieć potrzeby swojego dziecka, jego możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym.

  7. Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym one polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się z psychologiem, pedagogiem, logopedą.

  8. Zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga. Bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym.

  9. Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swojego dziecka w jego kłopotach szkolnych.

  10. Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek.